ตอนแรกที่ได้ยินว่าหนังเรื่อง W ของชลสิทธิ์ อุปนิกขิต กินเวลาฉายสองชั่วโมงกับอีกสิบนาที (จากเวอร์ชั่นดั้งเดิมที่ยาวนานถึงสามชั่วโมง) ก็เกิดอาการชะงักงันเล็กน้อย เพราะจากประสบการณ์ส่วนตัว การถูกบังคับ (กลายๆ) ให้ต้องนั่งดู ‘หายนะ’ ของใครบางคนในโรงหนังเป็นเวลานานๆ มันก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็น และอย่างที่ทุกคนก็คงรู้สึกคล้ายคลึง เข็มนาฬิกามันเดินช้ายิ่งกว่าเวลาในความฝันระดับที่สามหรือสี่ของหนังเรื่อง Inception ซะอีก ซึ่งมันเป็นความทุกข์ทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์
และโชคร้ายที่เหตุการณ์แบบนั้นได้เกิดขึ้นแล้ว ง่วงมาก ดูไม่รู้เรื่องเลย หลับตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรก มันเหมือนกับหนังมีพลังอำนาจบางอย่างที่ดึงดูดให้เราเรียกร้องหาที่นอน ทั้งๆที่ถ้าหากจะว่าไปแล้ว จังหวะก้าวหรือ pacing ของหนัง-ก็ค่อนข้างเนิบนาบทีเดียว ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะวิธีการสร้างบุคลิกตัวละครที่มันดูนิ่งจนเกินไป ไม่มี Action ของตัวละครสักเท่าไหร่ และผู้ชมไม่ได้รับการบอกอย่างหมดเปลือกตั้งแต่เริ่มต้น และเราต้องเล่นบทนักสืบในการเก็บเกี่ยวสิ่งละอันพันละน้อยมาปะติดปะต่อและ เชื่อมโยง เพื่อที่เราจะสามารถหยั่งได้ถึงสิ่งที่เรียกว่าตื้นลึกหนาบางของตัวละคร และนั่นทำให้ W เป็นได้แค่เรื่องของเด็กสาวสองคนที่คนหนึ่งเงียบขรึม และอีกคนท่าทางใจแตก กับชายหนุ่มที่ชอบชู๊ตบาสเพียงลำพัง และหลายครั้งหลายคราสิ่งที่ถูกบอกเล่า-ก็สะท้อนให้เรารับรู้ได้ถึงสิ่งที่ ไม่ถูกบอกเล่าหรืออีกนัยหนึ่ง back story ของตัวละคร และนั่นยิ่งทำให้พวกเขาดูจืดชืด ไร้ชีวิตและจิตวิญญาณ และไม่ได้ทำให้หนังเพิ่มความน่าค้นหาเลย
สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็ตรงที่หนังเรื่อง W เป็นหนังจุลนิพนธ์ หรือหนังที่ชลสิทธิ์ทำส่งอาจารย์เพื่อสำเร็จการศึกษาจากคณะ ICT มหาวิทยาลัยศิลปากร-เมื่อสองปีที่แล้ว เพราะมันดูไม่ค่อยจะมีความเป็นมือใหม่หัดขับซักเท่าใด หรือบางที เวอร์ชั่นสามชั่วโมง-อาจจะเป็นอย่างนั้น และการแก้ไขเพื่อให้มันได้ฉายเพื่อการค้าในโรงหนัง-คงจะช่วยลดทอนไขมันส่วน เกินออกไป แต่ประเมินจากสิ่งที่มองเห็นเบื้องหน้า กลวิธีในการบอกเล่ามันดูไม่ค่อยมีชั้นเชิงเลย และข้อสำคัญ มันไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกเคว้งคว้างของตัวละครที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะลอยไปไหน ทิศทางไหนได้ รวมทั้งแอ็คติ้งของเหล่านักแสดงซึ่งก็เป็นนักศึกษาจริงๆก็ทำได้อย่างน่าผิดหวัง
เพื่อไม่ให้ข้อเขียนนี้ยาวเกินไป สิ่งที่อยากจะพูดถึงหนังเรื่อง W ของชลสิทธิ์เป็นอย่างสุดท้ายแต่ไม่ท้ายที่สุด-ก็คือ ตอนนี้-เราพร้อมแล้วที่จะหลับไปเวอร์ชั่นสามชั่วโมง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น